ဘာသာစကားသည် လူ့အတွေးအခေါ်၏ ရုပ်သွင်းဖြစ်သည်။ စာပေသည် ထိုဘာသာစကားကို အနုပညာဆန်စွာ အသုံးပြုကာ လူ့အသိတရားကို နက်ရှိုင်းစေသည်။